چرا روسپیگری؟

اين سوالي است كه در اين مدت، بارها از ما پرسيده شده.بعضي ها را جواب داديم وپاسخ بقيه را موكول كرديم به امروز. البته جواب اين سوال را كم و بيش در همان پست هاي اول داده بوديم.اما به هر حال براي احترام به دوستان كمي مفصل تر توضيح ميدهيم.معتقد نيستم كه نام ها را با دليل خاص بايد انتخاب كرد.اسم ها همين كه موجب تمايز شوند نقش خودشان را ايفا كرده اند.حالا اگر به جا و متناسب و زيبا انتخاب شوند كه چه بهتر، سليقه و روحيات انتخاب كننده شان را بروز خواهند داد.به هر حال چون من اين اسم را انتخاب كردم ( شاه رخ عزيز هم البته پسنديد) خودم هم بايد دليلي براي اين نامگذاري دست و پا كنم!

نوشتن و خواندن معمولن با اشتياق و لذتي همراه است.خصوصن به اين شكل كه در وبلاگ ها مينويسم و ميخوانيم.اين نوشتن و البته خواندن بيواسطه ما را روبه روي يكديگر قرار ميدهد.روحياتمان را عريان ميكند.ما از اين عرياني هم لذت ميبريم و هم ترسانيم.ترس و اضطراب البته بيمورد است .يكديگر را نميشناسيم حتي از نام يكديگر مطمئن نيستيم.اما مهم نيست.مهم جريان لذت است بين من و تو.گونه اي روسپيگري اتفاق افتاده است.

اما حالا بعد از يك سال روسپيگري دست كم براي من و شاه رخ معنايي پيدا كرده كه به هيچ لغت نامه وفرهنگ لغاتي اشاره ندارد.روسپيگري يك پناه گاه است .مفري براي زيستن آن گونه كه دلخواهمان است.روسپيگري حالا دومين كلمه ايست كه كافي است گفته شود تابتوانيد مارا از ديگران بازشناسيد:

-من سياوش هستم.

-سياوش؟

-روسپيگري.

-آها...

تجربه ي اين يك سال برايم جذاب و هيجان انگيز بود.البته من مدت ها قبل از راه انداختن روسپيگري وبلاگ خوان خوبي بودم.بعضي از وبلاگ هايي كه الان به لينك ها اضافه شده اند همان هايي هستند كه مدتها بود ميخواندم وبه آنها علاقه داشتم.اما حالا علاوه بر آنها دوستان تازه اي نيز پيدا كرده ام. دوستاني كه خيلي از آنها ياد گرفته ام و از اينكه آنها را دوست خطاب كنم به خودم افتخار ميكنم.سايه تان كم نشود.

خوشيم به خوشيتان

توضیح